Omschrijving
De Hongaarse Nationale Galerij (Magyar Nemzeti Galéria) is het nationale museum voor Hongaarse kunst, gevestigd in het koninklijk paleis op de Burchtheuvel in Boedapest. In wat ooit de troonzaal van een koning was, staan laatgotische altaarstukken, en de zalen voeren je door duizend jaar kunst.
De galerij werd opgericht in 1957 en verhuisde in 1975 naar het paleis. Het gebouw was bij de wederopbouw na de oorlog uitgehold, en de galerij maakte van de vleugels één lange route, van middeleeuwse stenen tot de twintigste eeuw. Voor internationale oude meesters ben je bij het Museum voor Schone Kunsten aan het juiste adres; hier is alles Hongaars.
De route loopt door vier vleugels van het paleis, van de 11e eeuw tot nu, en de gotische altaarstukken hebben een eigen tentoonstelling. Ook fotografie krijgt een plek, met onder anderen Brassaï en Ervin Marton.
De vroege zalen zijn de verrassing: gebeeldhouwde fragmenten van de grote middeleeuwse kathedralen, beschilderde panelen, houten heiligen en de vleugelaltaren, een collectie gotische altaarstukken uit de 15e eeuw in de voormalige balzaal, met veel goud en kleine, drukbevolkte taferelen.
Dan neemt de 19e eeuw het over. Mihály Munkácsy brengt donkere, dramatische doeken, en om hem heen hangen Pál Szinyei Merse, László Paál, József Rippl-Rónai en Károly Ferenczy. Ook de beeldhouwkunst is een blik waard, van Miklós Izsó tot János Fadrusz.
Mis niet Tivadar Csontváry's Ruïnes van het Griekse theater in Taormina, een enorm doek in gloeiend blauw en oker van een schilder die tijdens zijn leven werd genegeerd. De Palatijnse crypte is het enige interieur van het vooroorlogse koninklijk paleis dat bewaard is gebleven.
De collectie volgt ook de Hongaarse kunstenaars die voor de Tweede Wereldoorlog in Parijs werkten, onder wie de fotograaf Brassaï. Er is ook een kleine kopie van het ruiterstandbeeld van koning Matthias, gered uit de Matthiaszaal van het paleis.
De galerij werd opgericht in 1957 en verhuisde in 1975 naar het paleis. Het gebouw was bij de wederopbouw na de oorlog uitgehold, en de galerij maakte van de vleugels één lange route, van middeleeuwse stenen tot de twintigste eeuw. Voor internationale oude meesters ben je bij het Museum voor Schone Kunsten aan het juiste adres; hier is alles Hongaars.
De route loopt door vier vleugels van het paleis, van de 11e eeuw tot nu, en de gotische altaarstukken hebben een eigen tentoonstelling. Ook fotografie krijgt een plek, met onder anderen Brassaï en Ervin Marton.
De vroege zalen zijn de verrassing: gebeeldhouwde fragmenten van de grote middeleeuwse kathedralen, beschilderde panelen, houten heiligen en de vleugelaltaren, een collectie gotische altaarstukken uit de 15e eeuw in de voormalige balzaal, met veel goud en kleine, drukbevolkte taferelen.
Dan neemt de 19e eeuw het over. Mihály Munkácsy brengt donkere, dramatische doeken, en om hem heen hangen Pál Szinyei Merse, László Paál, József Rippl-Rónai en Károly Ferenczy. Ook de beeldhouwkunst is een blik waard, van Miklós Izsó tot János Fadrusz.
Mis niet Tivadar Csontváry's Ruïnes van het Griekse theater in Taormina, een enorm doek in gloeiend blauw en oker van een schilder die tijdens zijn leven werd genegeerd. De Palatijnse crypte is het enige interieur van het vooroorlogse koninklijk paleis dat bewaard is gebleven.
De collectie volgt ook de Hongaarse kunstenaars die voor de Tweede Wereldoorlog in Parijs werkten, onder wie de fotograaf Brassaï. Er is ook een kleine kopie van het ruiterstandbeeld van koning Matthias, gered uit de Matthiaszaal van het paleis.